opgesloten
De zon schijnt prachtig over de berg, de waterval kabbelt vrolijk verder en buiten is het heerlijk rustig. Een perfecte zondagmorgen in de Ardèche, zou je zeggen. En toch zitten we opgesloten in ons eigen huis. Tja, het klinkt erger dan het is. Er is namelijk een goede reden voor!
Maar eerst even terug in de tijd. Na het vertrek van Henk en Nina hebben we de mouwen weer opgestroopt en zijn we vol goede moed aan Place des Cordeliers begonnen. We hebben nog een week of vier om er iets moois van te maken. Dat lijkt heel wat, totdat je bedenkt hoeveel er nog moet gebeuren. En natuurlijk willen we ook af en toe genieten van het leven hier. Dat hoort er tenslotte óók bij.
Tussendoor zijn we een week naar Rietmolen geweest. Even terug naar de Achterhoek, waar we het heerlijk gezellig hebben gehad met onze jongens, familie en vrienden. Het was fijn om iedereen weer te zien en bij te praten. Maar ja, aan alle gezelligheid komt een eind en voor we het wisten, reden we weer richting Frankrijk.
Bij thuiskomst hadden we precies drie dagen om Place des Cordeliers een beetje leefbaar te maken. De nicht van Anouk kwam namelijk met haar vriend en hun twee zonen logeren. Even flink doorwerken dus! Gelukkig was het alle moeite waard. Wat was het gezellig om ze hier te hebben. Ben vond het ook prachtig. Samen met de jongens struinde hij het terrein af en ontdekten ze zelfs een nieuw stukje van ons eigen landgoed, mét een waterval. Kijk, daar doen we het voor! Je woont hier, maar kunt nog steeds nieuwe plekjes ontdekken.
Op de dag dat onze gasten vertrokken, stonden Mirande en oma Dinie alweer op de stoep. Gezellig! En alsof ze nog niet genoeg voor ons doen, zijn ze inmiddels druk bezig met het opruimen van de ruimte onder de garage. Wat een harde werkers. We zijn ze ontzettend dankbaar!
Who you gonna call?
En dan die zondagmorgen waarop we noodgedwongen binnenzitten. Gisteren kwamen twee jagers uit het dorp langs. Ze hadden een stuk wild zwijn bij zich dat die dag was geschoten en wilden overleggen of ze vandaag op ons terrein mochten jagen.
Daar hebben we mee ingestemd. Tijdens onze week in Nederland hebben de zwijnen namelijk flink huisgehouden. Alsof ze precies wisten dat we er niet waren! Op verschillende wandelpaden hebben ze de grond omgewoeld en diepe gaten achtergelaten. Hoe mooi het ook is om hier zoveel wild te hebben, met deze aantallen richten ze behoorlijk wat schade aan. Soms hoort er dus ook een minder romantische kant bij het buitenleven.
Dus blijven we vandaag lekker binnen. Een mooi moment om dit blog te schrijven, het huis eens goed schoon te maken en de boel weer een beetje op orde te brengen. Want eerlijk is eerlijk: als je druk bent met het opknappen van appartementen, wil het huishouden er nog weleens bij inschieten.
En volgende week? Dan gaan we weer lekker verder met Place des Cordeliers. Want dromen zijn mooi, maar er moet ook gewoon gewerkt worden. En daar zijn we hier voorlopig nog niet mee klaar!
À bientôt!