Na een supergezellig bezoek van Henk en Nina zijn we weer met z’n drietjes. Dat was natuurlijk weer veel te gezellig, dus we hadden na hun vertrek een dagje nodig om de boel weer een beetje op de rails te krijgen. Tja… ook dat hoort bij het goede leven in Frankrijk.

Wat is het toch mooi hier!! Dat zeggen we nogal eens tegen elkaar. En deze week dachten we: dat moeten we toch ook maar eens even laten zien. Want tussen het klussen, schilderen en bijhouden van de buitenboel door, vergeten we soms bijna hoe bijzonder het hier eigenlijk is.

De afgelopen 2,5 week was het hier een komen en gaan van gezelligheid. En eerlijk is eerlijk: dat is helemaal niet verkeerd als je midden in een verbouwing zit. Sterker nog… met een beetje extra handjes gaat het allemaal ineens een stuk sneller.

Soms vraag je je af waar de tijd gebleven is. We wilden eigenlijk iedere week een blog schrijven, maar eerlijk is eerlijk… de dagen vliegen hier voorbij. En als we nu terugkijken op de afgelopen weken, beseffen we pas hoeveel er eigenlijk gebeurd is.

De afgelopen weken is het regelmatig in het nieuws: bosbranden in Frankrijk. En eerlijk is eerlijk, als je die beelden ziet, snap je heel goed dat mensen zich zorgen maken. We merken het ook aan alle berichtjes die we krijgen. "Zijn jullie veilig?" "Moeten jullie weg?" "Hoe is het daar?"

Er zijn van die weken waarin je aan het eind van de dag niet meer precies weet welke spier nu eigenlijk géén pijn doet. Deze week was er zo eentje.

Twee maanden geleden reden we voor het eerst met de auto door de oude toegangspoort van Le Mas Guilhem.