Schuren, schilderen, tuinieren… spierpijn

Er zijn van die weken waarin je aan het eind van de dag niet meer precies weet welke spier nu eigenlijk géén pijn doet. Deze week was er zo eentje.

Waar de afgelopen tijd vooral in het teken stond van uitpakken en plannen maken, konden we nu echt meters maken. Letterlijk én figuurlijk. Schuren, schilderen, klussen en tuinieren… en stiekem genieten van het feit dat alles steeds een beetje meer óns begint te worden.

Gelukkig stonden we er niet alleen voor. Mirande, de zus van Roelant, kwam ruim 2 weken helpen en heeft zich vol enthousiasme op het schilderwerk gestort. Wat een verschil maakt een extra paar handen! Terwijl de kwasten vrolijk heen en weer gingen, was Roelant op zijn eigen manier bezig. De bus werd leeggehaald, de garage veranderde langzaam in een goed gevulde werkplaats en overal in huis verschenen kleine verbeteringen. Van een plint onder de keuken tot een kledingkast in de slaapkamer. Het zijn misschien geen wereldschokkende klussen, maar juist die details zorgen ervoor dat een huis langzaam verandert in een thuis.

Anouk vond haar geluk buiten. Rondom het zwembad verdwenen tuinzakken vol onkruid en kregen plantjes, die we voor ons vertrek uit Nederland van familie en vrienden hebben meegekregen, een mooi plekje. Dat maakt de tuin misschien wel extra bijzonder. Tussen het groen groeit straks niet alleen van alles, maar bloeien ook een heleboel herinneringen mee uit de Achterhoek.

En natuurlijk was Ben ook weer van de partij. Waar Anouk is, is Ben. Of er nu onkruid wordt gewied, plantjes de grond in gaan of even wordt gekeken hoe iets erbij staat; Ben loopt trouw achter haar aan. Niet omdat hij helpt – al lijkt hij daar zelf anders over te denken – maar omdat hij simpelweg overal bij wil zijn. Af en toe kijkt hij haar verwachtingsvol aan, alsof hij wil vragen wat de volgende klus wordt.

Ondertussen merken we steeds vaker hoe bijzonder deze plek eigenlijk is. Even pauze met uitzicht over de groene bergen en de stilte om je heen. Nergens haast, geen drukte, alleen ruimte. Het is precies dat gevoel dat we straks ook met onze gasten willen delen. Een plek waar je de drukte achter je laat, waar je kunt wandelen in het Bois de Païolive, een bezoek brengt aan het sfeervolle Thines of gewoon een boek leest aan het zwembad. Niets moet, bijna alles mag.

Het mooiste moment van deze week? Dat is misschien wel dat Le Mas Guilhem steeds minder voelt als het huis dat we kochten, en steeds meer als het thuis waar we van droomden.

En alsof we nog niet genoeg plannen hebben… volgende week trekken we de werkhandschoenen opnieuw aan. Dan is het tijd voor iets waar de stofwolken waarschijnlijk nog wat groter van worden.

Slopen dus… tot volgende week!